kendini kabullenmek zor
sosyal izolasyon fibromiyalji ile birlikte gelen görünmez bir tehlike. ben yillar içinde yavaş yavas arkadaşlıklarımı kaybettim. davetleri reddede reddede aranmaz oldum. istten ayrildim, sosyal cevrem daraldi. evde yalnız oturuyordum günlerce. sonunda psikolojik destek aldım ve yavaş yavaş sosyal hayatimi yeniden inşa etmeye başladım. şimdi haftada en az 1 kez bir arkadaşimla gorüsüyorum, online destek grubuna katiliyorum, bu forumda yaziyorum. yalnızlık agrıdan daha kötü olabiliyor.
gelecek kaygisi fibromiyalji ile yaşayan herkesin ortak sorunu. bu hastalık ilerleyecek mi? engelli kalacak miyim? calisamaz duruma gelir miyim? bu sorular sürekli kafamda. terapistim su yaklasimi öğretti: gelecek hakkında felaket senaryolari uretmek yerine su ana odaklan. bugün ne yapabiliyorsun, bugün kendine nasıl iyi davranabilirsin. bir gün bir gün yasa. ve sunu biil: fibromiyalji dejeneratif değil, yani zamanla organ hasari yapmıyor. kontrol altina alinabilir.
sosyal izolasyon fibromiyalji ile birlikte gelen görünmez bir tehlike. ben yillar içinde yavaş yavas arkadaşlıklarımı kaybettim. davetleri reddede reddede aranmaz oldum. istten ayrildim, sosyal cevrem daraldi. evde yalnız oturuyordum günlerce. sonunda psikolojik destek aldım ve yavaş yavaş sosyal hayatimi yeniden inşa etmeye başladım. şimdi haftada en az 1 kez bir arkadaşimla gorüsüyorum, online destek grubuna katiliyorum, bu forumda yaziyorum. yalnızlık agrıdan daha kötü olabiliyor.
fibromiyalji ve depresyon birbirini besleyen bir kısır döngü. ağrı depresyona neden oluyor, depresyon ağrıyı artırıyor. ben bu donguden çıkmak için hem ilaç tedavisi (SNRI) hem de psikoterapi alıyorum. bilisssel davranis terapisi ile ağrı hakkındaki düşüncelerimi degistirmeye çalışıyorum. mesela eskiden ağrı olunca 'hayatım bitti, hiç iyi olmayacak' diye düşünüyordum. şimdi 'bu geçici, daha önce de atlatmistim, tekrar iyi olacak' diye dusunmeyi ogreniyorum. kolay değil ama is yarıyor.
eşim hastalığımı anlamıyor ve bu çok acı verici. dışarıdan bakılınca sapasağlam görünüyorum ama içimde fırtinalar kopuyor. bazen 'sen hep hastasın' diyor, 'biraz kendini topla' diyor. bu sozler bıçak gibi saplanıyor. terapiste birlikte gittik, terapist fibromiyaljiyi anlatti ona, bilimsel makaleler paylasti. biraz daha anladı ama hala tam olarak empati kuramıyor. kronik hastalık iliskileri çok zorliyor. ama iletisim kurmaya devam ediyoruz.
eşim hastalığımı anlamıyor ve bu çok acı verici. dışarıdan bakılınca sapasağlam görünüyorum ama içimde fırtinalar kopuyor. bazen 'sen hep hastasın' diyor, 'biraz kendini topla' diyor. bu sozler bıçak gibi saplanıyor. terapiste birlikte gittik, terapist fibromiyaljiyi anlatti ona, bilimsel makaleler paylasti. biraz daha anladı ama hala tam olarak empati kuramıyor. kronik hastalık iliskileri çok zorliyor. ama iletisim kurmaya devam ediyoruz.
panik atak fibromiyaljiyle birlikte başladı bende. göğüs ağrısı olunca kalp krizi sanıyorum, nefes daralıyor, kalbim hizla atiyor, terliyorum, olecegimi düşünüyorum. ilk panik atağımda acile gittim, tüm testler normal çıktı. sonra psikiyatriste gittim, panik bozukluk tedavisi başladı. SSRI ilaç ve terapi ile panik ataklarım azaldı. ama her göğüs ağrısında hala bir an panik yakalıyor beni. kronik ağrı ve anksiyete el ele gidiyor maalesef.
sosyal izolasyon fibromiyalji ile birlikte gelen görünmez bir tehlike. ben yillar içinde yavaş yavas arkadaşlıklarımı kaybettim. davetleri reddede reddede aranmaz oldum. istten ayrildim, sosyal cevrem daraldi. evde yalnız oturuyordum günlerce. sonunda psikolojik destek aldım ve yavaş yavaş sosyal hayatimi yeniden inşa etmeye başladım. şimdi haftada en az 1 kez bir arkadaşimla gorüsüyorum, online destek grubuna katiliyorum, bu forumda yaziyorum. yalnızlık agrıdan daha kötü olabiliyor.
bende de kendimi kabullenmek zor. bazen aynaya bakıp bu halimle barışmam gerektiğini düşünüyorum ama içimdeki sesi susturamıyorum. ne zaman normal bir gün geçirebilsem, hemen o mutluluk kaçıyor.
ya artık dayanamıyorum, bazen bu ağrılarla başa çıkmak çok zor geliyor. kendimi yetersiz hissediyorum, sanki hayatımın kontrolü benden gidiyor gibi.