kabul ve karlilik terapisi act
is hayatinda fibromiyalji yasaanması gerçekten çok zor. ben ofiste calisiyordum ama artık gidemez oldum. uzun süre oturmak agrıtıyor, toplantılar yoruyor, beyin sisi is performansimi dusurdu. patronuma durumu anlattim, önce anladi ama zamanla sabirsizlandi. sonunda evden calismaya geçtim, bu çok ise yaradi. kendi tempomda calısabiliyorum, kötü günlerde yataktan bile calısabiliyorum. herkes bu kadar sansli değil biliyorum ama esnek çalışma fibromiyalji hastaları için hayatı.
panik atak fibromiyaljiyle birlikte başladı bende. göğüs ağrısı olunca kalp krizi sanıyorum, nefes daralıyor, kalbim hizla atiyor, terliyorum, olecegimi düşünüyorum. ilk panik atağımda acile gittim, tüm testler normal çıktı. sonra psikiyatriste gittim, panik bozukluk tedavisi başladı. SSRI ilaç ve terapi ile panik ataklarım azaldı. ama her göğüs ağrısında hala bir an panik yakalıyor beni. kronik ağrı ve anksiyete el ele gidiyor maalesef.
fibromiyalji ve depresyon birbirini besleyen bir kısır döngü. ağrı depresyona neden oluyor, depresyon ağrıyı artırıyor. ben bu donguden çıkmak için hem ilaç tedavisi (SNRI) hem de psikoterapi alıyorum. bilisssel davranis terapisi ile ağrı hakkındaki düşüncelerimi degistirmeye çalışıyorum. mesela eskiden ağrı olunca 'hayatım bitti, hiç iyi olmayacak' diye düşünüyordum. şimdi 'bu geçici, daha önce de atlatmistim, tekrar iyi olacak' diye dusunmeyi ogreniyorum. kolay değil ama is yarıyor.
ben de bu terapiyi denemeye başladım ama başta çok zorlandım. kabul etmek, insanın kendine en zor yaptığı şeylerden biri bence. zamanla daha kolaylaştı ama ilk baştaki zorluk beni çok yıprattı
kabul ve karlılık terapisi benim için bir dönüm noktası oldu. başta çok zor geliyordu ama zamanla kendimi daha iyi hissetmeye başladım. en azından kabul etmek, yükümü hafifletti sanki
bence bu terapiyi denemek şart. başlarda bir şey değişmeyecek gibi geliyor ama bir süre sonra fark ediyorsun. kendine karşı daha nazik oluyorsun
bende de kabul ve karlılık terapisiyle ilgili çok karamsar bir dönem vardı. ama şimdi düşününce, o süreçte kendimi daha iyi anlamaya başladım. bazen zor geliyor ama pes etmemek lazım
sizde de böyle mi? bazen öyle geliyor ki hiçbir şeyin önemi yokmuş gibi. kabul etsem de yine de içimde bir şeyler kanıyor
ya herkes bu kadar zorlanıyor mu? kabul etmeye çalıştıkça daha da zorlaşıyor gibi hissediyorum. bu duygularla baş eden var mı?
ya artık dayanamıyorum, bu kabul süreci beni bitiriyor. her gün aynaya bakıp kendimi kabul etmeye çalışmak zor ama başka çarem yok gibi