sucluluk duygusu hissediyorum
panik atak fibromiyaljiyle birlikte başladı bende. göğüs ağrısı olunca kalp krizi sanıyorum, nefes daralıyor, kalbim hizla atiyor, terliyorum, olecegimi düşünüyorum. ilk panik atağımda acile gittim, tüm testler normal çıktı. sonra psikiyatriste gittim, panik bozukluk tedavisi başladı. SSRI ilaç ve terapi ile panik ataklarım azaldı. ama her göğüs ağrısında hala bir an panik yakalıyor beni. kronik ağrı ve anksiyete el ele gidiyor maalesef.
eşim hastalığımı anlamıyor ve bu çok acı verici. dışarıdan bakılınca sapasağlam görünüyorum ama içimde fırtinalar kopuyor. bazen 'sen hep hastasın' diyor, 'biraz kendini topla' diyor. bu sozler bıçak gibi saplanıyor. terapiste birlikte gittik, terapist fibromiyaljiyi anlatti ona, bilimsel makaleler paylasti. biraz daha anladı ama hala tam olarak empati kuramıyor. kronik hastalık iliskileri çok zorliyor. ama iletisim kurmaya devam ediyoruz.
mindfulness meditasyon fibromiyalji için gerçekten ise yarıyor mu? benim 1 yıllık deneyimim: evet, yarıyor ama mucize değil. her gün 10-15 dk yapıyorum, headspace uygulamasini kullanıyorum. ağrıyı yok etmiyor ama agriyla iliskimi değiştirdi. eskiden ağrı olunca panik yapıyordum, şimdi agrıyı gözlemliyorum, mücadele etmiyorum. bu yaklasim ağrı seviyesini düsürmese de başa cikma becerimi artirdi. uyku kalitem iyileşti, stresim azaldı. 8 haftalık MBSR programı da var, onuu da öneririm.
fibromiyalji ve depresyon birbirini besleyen bir kısır döngü. ağrı depresyona neden oluyor, depresyon ağrıyı artırıyor. ben bu donguden çıkmak için hem ilaç tedavisi (SNRI) hem de psikoterapi alıyorum. bilisssel davranis terapisi ile ağrı hakkındaki düşüncelerimi degistirmeye çalışıyorum. mesela eskiden ağrı olunca 'hayatım bitti, hiç iyi olmayacak' diye düşünüyordum. şimdi 'bu geçici, daha önce de atlatmistim, tekrar iyi olacak' diye dusunmeyi ogreniyorum. kolay değil ama is yarıyor.
panik atak fibromiyaljiyle birlikte başladı bende. göğüs ağrısı olunca kalp krizi sanıyorum, nefes daralıyor, kalbim hizla atiyor, terliyorum, olecegimi düşünüyorum. ilk panik atağımda acile gittim, tüm testler normal çıktı. sonra psikiyatriste gittim, panik bozukluk tedavisi başladı. SSRI ilaç ve terapi ile panik ataklarım azaldı. ama her göğüs ağrısında hala bir an panik yakalıyor beni. kronik ağrı ve anksiyete el ele gidiyor maalesef.
beyin sisi fibromiyalji'nin en kötü belirtilerinden biri ve çok az konuşuluyor. neler yaşıyorum: kelimeleri bulamıyorum, isimleri unutuyorum, ne yapacağımı unutuyorum bir işten diğerine geçerken, odaklanamıyorum, kitap okuyamiyorum çünkü okuduugumu anlamiyorum, toplantida konusurken cuumle kuramiyorum. eskiden çok keskin bir zihnim vardi, şimdi sis içinde gibiyim. bilimsel olarak santral sensitizasyonun beyindeki bilis islevlerini etkiledigi gosterilmis. herkese sesleniyorum: bu tembelllik veya aptallık değil, hastalığın bir belirtisi.
mindfulness meditasyon fibromiyalji için gerçekten ise yarıyor mu? benim 1 yıllık deneyimim: evet, yarıyor ama mucize değil. her gün 10-15 dk yapıyorum, headspace uygulamasini kullanıyorum. ağrıyı yok etmiyor ama agriyla iliskimi değiştirdi. eskiden ağrı olunca panik yapıyordum, şimdi agrıyı gözlemliyorum, mücadele etmiyorum. bu yaklasim ağrı seviyesini düsürmese de başa cikma becerimi artirdi. uyku kalitem iyileşti, stresim azaldı. 8 haftalık MBSR programı da var, onuu da öneririm.
sosyal izolasyon fibromiyalji ile birlikte gelen görünmez bir tehlike. ben yillar içinde yavaş yavas arkadaşlıklarımı kaybettim. davetleri reddede reddede aranmaz oldum. istten ayrildim, sosyal cevrem daraldi. evde yalnız oturuyordum günlerce. sonunda psikolojik destek aldım ve yavaş yavaş sosyal hayatimi yeniden inşa etmeye başladım. şimdi haftada en az 1 kez bir arkadaşimla gorüsüyorum, online destek grubuna katiliyorum, bu forumda yaziyorum. yalnızlık agrıdan daha kötü olabiliyor.
bende de suçluluk duygusu çok yoğun. bazen hiçbir şey yapmadığımda bile kendimi kötü hissediyorum. sanki herkes benden bir şey bekliyor ama ben buna cevap veremiyorum
ben de bu suçluluk duygusunu çok yaşıyorum. bazen kendimi işime, aileme ve arkadaşlarıma yük gibi hissediyorum. sanki bu hastalık yüzünden herkesin hayatını zorlaştırıyorum